بسم الله الرحمن رحیم

کاش همش رو بخونی

می خواستم چیزی بنویسم . اما حرف جدیدی واسه گفتن نداشتم. یکم فکر کردم یادم اومد چقدر حرف ها دارم که نگفتم.
چند شب پیش مثل هر شبی داشتم از جلو خونتون , زیر پجره اتاقت رد می شدم. معمولا وقتی به این قسمت سخت پیاده روی هام می رسم حتما موسیقی گوش می دم که روم تاثر زیادی می گذاره که بهترین هاش رو می گذارم تو بلاگ و بعد می رم تو فکر . یه دنیای دیگه. اون شب داشتم به اوضاع خودم فکر می کردم و مثل همیشه شاکی بودم.

چرا حق ندارم عاشق نباشم ؟ چرا باید تو عشق اینقدر سختی بکشم؟ چرا باید تنهایی بکشم ؟ چرا مثل خیلی ها راحت نمی تونم از عاشقیم لذت ببرم؟ چرا حق لذت برن ندارم ؟ چرا تنهایی؟ چرا عشقم عاشق من نیست؟ چرا عاشق یکی دیگست ؟ اصلا چرا اگه قضیه اینه چرا سر راهش افتادم. چهار سال پیش عاشقی من , من رو خرد کرد اونو تا حد نابودی برد. عاشق شدم مقصر شدم چرا ؟      وای خدا کلی دیگه مونده.

یک دفعه سر کوچتون دیدم یه چیزی داره جم می خره. یه پسر بچه بود ساعت یک نصف شب داشت تو اشغالا دنبال یه چیز بدرد بخور می گشت. داغون بودم داغون تر شدم.
گشنگی نکشیدی عاشقی یادت بره .
بغضم گرفت .گفتم خدایا شکرت. تو سفرت رو برام پهن کردی می دونم بزگ ترین نعمتی که ازت خواسم رو ندادی اما چیزی ازم دریق نکردی.

یادته اون روزا که داشتی تنهام می ذاشتی بهم چی گفتی ؟ گفتی مرور زمان غم از دست دادن من رو از ذهنت می بره. حق با تو بود . دیگه غم اون دروان رو ندارم . دیگه مثل اون موقع ها زنده بودن برام سخت نیست. دیگه می تونم فکر کنم , درک کنم , حس کنم ,
می دونی رفتن اون روز تو کنده شدن یک قسمت بزرگ از وجودم بود. و من غم این کنده شدن رو داشتم. ولی از اون روزا تا این روزا خیلی فرق کرده. این روزا نگران از دست دادن اون قسمت از وجودم هستم. این روزها فکرم مشغول اینه که چکار کنم برگردونمش. چجوری نگش دارم . چجوری شادش کنم.

از اون روزا خیلی سختی کشیدم تا به این روزا رسیدم . ولی این روز ها خیلی قوی تر شدم . خیلی آماده تر شدم . بقول بعضی ها خیلی مردتر شدم. فکر, درکم , اعتقادم , منطقم , انتظارم همه و همه عوض شدند.

از اون روزا تا این روزا خیلی چیزا رو از دست دادم. یادته گفتم دو عزیز دارم که تو زندگیم خیلی بهشون نیاز دارم . این روزا اونا رو از دست دادم. یادمه تو هم عزیزی داشتی امید وارم سلامت باشند.
می دونی وقتی اونا رفتند کسی نبود سرم رو تو دستاش بگیره تا بهش بگم چقدر داغون شدم . اونا رفتند و من تنهام و شما  نفهمیدین من عاشقم. چون هر وقت پیشتون بودم همه چی از یادم می رفت .  خدایا شکرت.

از اون روزا تا این روزا خیلی چیزا رو به دست آوردم . همش بخاطر سختی های بود که جلوم گذاشت. و فهمیدم فولاد زیر ضربه پتک اب دیده می شه . خیلی بهم سخت نگرفت چون شکرش رو نمی کردم. ولی بازم کمکم میکرد . بهم خیلی چیز ها رو نشون داد. منو خیلی جاها برد . خیلی درس ها یادم داد. و خیلی چیز ها بهم فهموند. شاید اتفاقات بین این مدت دیگه برام تکرار نشه اما درس های بزرگی بودند و من هنوز شکرش نکردم

اگه امروز دوست دارم تو دنیایی باشم که خودم ساختم. اگه امروز ا تنهایی زیاد بدم نمی یاد. اگه امروز به غم عادت می کنم . اگه امروز تحمل می کنم . یک چیز عوض نشده. و اون نبود وجود تو در کنار من.

اون روزا فکرم این بود که عشقم کنارم نیست. این روزها فکرم اینه که چکار کنام عشقم کنارم باشه.
و این روزها برام خیلی سخت تر از اون روزهاست . نگرانی اینکه از دستت بدم . نگرانی اینکه نکنه دیر بشه . نگرانی اینکه ...... .
آره آره می دونم چی می گی ! اما ! خوب عاشقتم . اینو بهت نگفته بودم.

گاهی دلم می خواست زمان کمی سرعت بگیره . تا اتفاقاتی که می خوام موعدش برسه . بعضی هاشون دست خودم نیست باید منتظر نشونه از خدا باشم . خیلی بارها خواستم پا پیش بگذارم رسمی و غیر رسمی . اما یک چیزی نمی ذاشت . گاهی ماموریت اراده من رو خسته می کرد. گاهی مادرم نمی گذاشت . گاهی نوشته های تو.

نوشته های تو خیلی نگرانم می کنه . خیلی دوست دارم بتونم راجع به اون چیزایی که تو فکرته باهات حرف بزنم . ولی تو نمی گذاری و من می دونم تلاشی بکنم ناراحت می شی . گاهی هم فهمیدی . اما من باید باهات صحبت کنم. ای کاش می گذاشتی .